We verzamelen al vroeg op de parkeerplaats tegenover Steile Oever. Het is een prachtige dag al is het in het begin nog wel wat frisjes. We steken de weg over en wandelen naar beneden. Een prachtig mooi stukje natuur is dit. We staan stil bij de monumentale beuk. Er zijn weer wat grote takken af wat uiteindelijk het behoud is van de beuk zo legt Arend ons uit. Beuken worden veel minder oud dan bijvoorbeeld eiken: 200 jaar is een zeer respectabele leeftijd voor een beuk. Een eik daarentegen kan wel 2000 jaar oud worden!
Arend vertelt dat dit een zogenaamde 12 apostelen boom is: ooit gepland in opdracht van baron Van Pallandt. Overigens was in die tijd dit gebied volledig boomloos. Om de vele zandverstuivingen tegen te gaan EN omdat Nederland chronisch behoefte had aan hout voor de mijnen EN omdat de baron een natuurminnaar was is dit gebied nu zoals het is. We lopen verder en bereiken de Regge.
Hier worden we welkom geheten door vriendelijke koeien die gezellig een eindje met ons mee kuieren. We lopen onder het prikkeldraad door en gaan het prachtige gebied in waar je normaal gesproken dus niet mag komen. Vanwege de speciale ontheffing die Arend heeft aangevraagd zijn wij de gelukkigen die nu hier lopen. We bekijken de steile wanden die zijn ontstaan en onder anderen door oeverzwaluwen worden gebruikt om te nestelen. Ze vliegen in en uit: het is een succes. Terwijl wij daar staan te kijken komt een echtpaar met 2 hondjes (keurig netjes aan de lijn) aangewandeld. Zij blijken hier te wonen en vonden die groep mensen maar verdacht. Goed dat mensen zich zo betrokken voelen.
Het gebied is behoorlijk nat maar gelukkig heeft iedereen goede wandelschoenen aan. We vinden een bosje veren. Het blijkt van een houtduif afkomstig te zijn die waarschijnlijk door een havik geslagen is zoals dat heet. Hij gooit de prooi tegen de grond en soms neemt hij alleen een dot veren mee om daarna nog een keer terug te komen en hem alsnog in verwarde staat natuurlijk mee te nemen. In het verleden werden mensen gestimuleerd om houtduiven te doden. Als je 5 van die staartveren kon overleggen kreeg je daar geld voor. Bizar maar waar.
We zien heel veel pinksterbloemen en Arend vertelt ons dat dit de favoriete bloem is van een speciaal vlindertje: het oranjetipje. Er staat een stok in de grond waar we bijna onopgemerkt voorbijlopen. Gelukkig ziet een van de mensen het en kan Arend vertellen waarom hij juist daar een stok in de grond gestoken heeft: Het blijkt een dassen toilet te zijn. De das is wel echt een dier van stand kun je zeggen: ze hebben hun burchten waar ze eeuwenlang al wonen, hun bij-burchten en een soort van vakantiehuisje burcht. Daar wil je het graag netjes houden dus hebben ze hun "privaat" (zoals mijn opa en oma vroeger ook) buiten aan de rand van hun domein. Ze graven meerdere holletjes waar ze keurig netjes hun behoefte in doen. De vos is een hele andere: die bewoont diverse holen in plaats van een burcht en doet zijn behoefte juist op een verhoogd stukje grond. Hij draait er altijd een puntje aan zoals alle aaseters dat doen.
We zien een geaderd witje op look zonder look zitten. Mooi vlindertje. Ze is nog een beetje wakker aan het worden want reageert helemaal niet op ons. De bever is terug in Nederland tot grote vreugde van de bever liefhebbers en de natuurminnaars. We zien zijn sporen: afgeknabbelde boomstammen en sleepsporen van zijn staart over het zandheuveltje waar hij komt. Ook zien we platgeslagen stukjes gras: hier heeft een ree geslapen. Aan de stammen die deels ontdaan zijn van hun bast heeft het mannetje zijn gewei gestreken en daarmee ook zijn geur achtergelaten. Dit is mijn gebied zegt hij daarmee.
We zien nog een meikever die Arend over zijn mouw laat rondwandelen zodat iedereen hem goed kan bekijken. Wat een rijke natuur is dit toch!
Nadat we de weg zijn overgestoken komen we langs het dode ven. Eeuwig zonde dat hier een verkeerde beslissing is genomen. De dikke bodem waardoor het water vastgehouden werd is afgegraven. Resultaat: weg ven, water weg en een illusie armer. Gelukkig zijn de andere vennen wel intact gebleven. We wandelen over het veen en zien daar hoe het veen hier en in de Peel gegroeid is. Veenmos: het groeit boven het waterpeil uit en groeit 1 millimeter per jaar. In de lengte groeit het en sterft van onder af. Kunnen pakketten zijn van 8-9 meter hoog. Het wordt gevoed met regenwater en is net een spons. Arend knijpt in het stukje veen in zijn hand en daar komt ongelofelijk veel water uit.
De wandeling wordt steeds meer een zwerftocht waar natuurlijk ook een beetje verdwalen bij hoort. Maar gelukkig zijn er altijd mensen met een innerlijk kompas (en een mobiele telefoon) waardoor we weer de goede kant op liepen. Op het laatste zien we nog een excrement. "Ik noem het keutel" zegt Arend.
Moe maar zeer voldaan eindigen we weer op de parkeerplaats. Wat een geweldige dag was dit met zoveel variatie. En dan noem ik nog niet eens al die vogelgeluiden die er ook waren. Nog een weetje over de koekoek tot slot:
Er zijn meerdere soorten koekoeken. Afhankelijk van het nest wat hij uitkiest als gastouder of waardvogel zoals dat officieel heet. De koekoek kan door zijn legbuis in het kleinste gaatje van bijvoorbeeld de winterkoning zijn ei leggen. Dat lijkt dan ook nog op het ei van de winterkoning of bijvoorbeeld de graspieper en de heggemus als ik dat goed onthouden heb. Kortom: de natuur is heel erg slim.
Heel veel dank voor deze prachtige wandeling! Het was weer zeer de moeite waard.
tekst: Brigitta Wemekamp-Koopman, Wolfskuil.
foto's: Reinier Visser.